ΑΛΑΤΙ&ΠΙΠΕΡΙ Νοέμβριος 2013

ΕΝΑ ΛΙΚΕΡ & ΜΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ

Ξαφνικά, μνήμες από τον κήπο των παιδικών μου χρόνων! Εκεί, σε μια γωνιά του, φύτρωνε η αρμπαρόριζα, μπαρμπαρούσα για τον Κρητικό πατέρα μου, δενδρισάκι για την αιγαιοπελαγίτισσα μάνα μου, σημείο αναφοράς για μένα, που μ’ άρεσε να τρίβω τα χέρια μου στα φύλλα της και να κρατώ το άρωμά τους για ώρα. Το ξαναβρήκα αυτό το άρωμα, εκλεπτυσμένο και φινετσάτο αλλά πάντα αυθεντικό, κλεισμένο σε ένα μπουκάλι Λικέρ Αρμπαρόριζας. Τυχαία ομολογώ, δοκίμασα για πρώτη φορά Λικέρ της Καίτης Ντιναπόγια, νομίζω ήταν Μύρτο, χάρη σ’ έναν φίλο αποστάκτη, που της προμήθευε τσικουδιά. «Μόνο φυσικές πρώτες ύλες, χωρίς κανένα συντηρητικό, να δεις θα σ’ αρέσει. Δε μοιάζει με τίποτε απ’ όσα ξέρεις». Και είχε δίκιο.
Αργότερα γνώρισα και την ίδια και ολόκληρη τη σειρά των ξεχωριστών προϊόντων που παράγει στη μικρή οικοτεχνία της. Κεντροευρωπαία από καταγωγή, Κρητικιά από επιλογή, έχει μια μοναδική σχέση με τη φύση του νησιού, που έγινε πατρίδα της. Μόνη ή με τη βοήθεια φίλων, μαζεύει τα βότανα, τα φρούτα και τα λουλούδια, που θα μεταμορφωθούν σε εξόχως αρωματικά σιρόπια και ηδύποτα. Για τα σιρόπια, όπως και τις αρωματισμένες ζάχαρες που φτιάχνει, παρ’ ότι τα βρίσκω εξαιρετικά, μάλλον υπάρχουν αρμοδιότεροι να μιλήσουν.
Εγώ θα σταθώ στα λικέρ. Οκτώ διαφορετικές γεύσεις, η μια πιο εντυπωσιακή από την άλλη. Φασκόμηλο, Μύρτο, Ρόδι με τσίλι, Ελιά, Μέλι, Πορτοκάλι, Εσπεριδοειδή με τσίλι, φέρνουν στο ποτήρι μας τις ευωδίες από τους κήπους και τα βουνά της Κρήτης. Και, βέβαια, η Αρμπαρόριζα, που έγινε αφορμή για αυτό το σημείωμα. Ισορροπημένη, χωρίς περιττή γλυκύτητα, με το άρωμα της αρμπαρόριζας να κυριαρχεί, παρ’ ότι στο φόντο περνάνε και οι μνήμες από το τριαντάφυλλο ή τα βότανα, που επίσης συμμετέχουν στη Παρασκευή της, μας αρέσει μόνη της ή με λίγο αφρώδες κρασί.

περί-οίνου-αλάτι-και-πιπέρι1
Αλάτι&πιπέρι Νοέμβριος 2013 – Α.Ν. Ανδρουλιδάκης